Els vertelt over haar aanwezigheid bij de tempel opening

Namasté,

Aangezien ik blijkbaar een van de weinige Nederlanders ben die in de Tempel zijn geweest wil ik heel graag mijn ervaringen met jullie delen:

Allereerst wil ik mijn dank uitbrengen aan AmmaBhagavan en al de Dasaji’s

voor het enorme werk dat Zij verrichten om het menselijk bewustzijn op een hoger plan te brengen.

Deze week van de Tempel opening was voor mij een aaneenschakeling van vreugdevolle toevalligheden, maar ik wil me beperken tot het hoogtepunt: de opening van de Oneness Tempel.

Mijn kamergenote Anita en ik besloten op die bewuste dag maar wat vroeger een taxi te nemen vanuit Chennai naar Golden City, om de drukte een beetje voor te zijn.

En zo gezegd zo gedaan!

Aangekomen daar vertelde ons de portier dat we gelijk konden doorrijden naar de Tempel.

Ook het feit dat we geen batch hadden was geen probleem. Dus verzochten we onze taxichauffeur om verder te rijden.

Het was nog heel rustig op de weg maar ongeveer een halve kilometer voor de Tempel zagen we langs de weg lege bussen geparkeerd staan en veel Indiase mensen rondlopen en ook picknicken.

Ter hoogte van de oprijlaan stond het verkeer vast. We verlieten toen maar de taxi nadat we eerst nog even onze mobilenummers uitwisselden, om er zeker van te zijn dat we de taxi straks ook weer terug zouden vinden.

Bij de poort aangekomen werden we gelukkig toch binnengelaten. Daar kregen we een goede blik op de hele situatie en we zagen dat de Tempel uitzag als een bijenkorf. Alle trappen en galerijen rondom, waar je maar kijken kon, zag je Indiase mensen. Daarom besloten we ook niet via deze weg naar binnen te gaan en ons niet tussen de mensenmassa te begeven.

Gelukkig sprak ons vrij snel een gastenbegeleider aan die ons de weg naar de speciale ingang voor westerlingen wees. Daar aangekomen werden we hartelijk ontvangen en van fris water voorzien. In deze aankomsthal kregen we instructies en zodra we een teken zouden krijgen van de begeleidster werden we met de lift naar boven gebracht.

We hoefden niet lang te wachten en met een groepje van circa 15 mensen konden we vrij vlot naar boven. Hier kregen we te horen dat we even in een kamertjes moesten wachten omdat we net de wisseling gemist hadden.

Terwijl we daar zaten zagen we plotseling dat Amma en Bhagavan, enkele Kosmic Beings en Anandagiri via een smal trappetje de Tempel inliepen. Op dat moment werden we verzocht om ook vlug naar boven te gaan. Toen we binnenkwamen en plaatsnamen zagen we, dat AmmaBhagavan de menigte reeds aan het zegenen was en gingen gelijk ook weer weg.

Achteraf bleek dat ze nog even voor een toegift terugkwamen in de hoop dat de mensen de ruimte zouden verlaten om plaats te maken voor nieuwe devotees.

In afwachting van de volgende sessie heb ik beurtelings gemediteerd en af en toe de situatie in me opgenomen.

De zetel van AmmaBhagavan stond (als ik me goed georiënteerd heb in de zuidoosthoek) onder een hoekkoepel van de Tempel die prachtig goudgeel geverfd was. Wij zaten op zijden matrasjes en mooie kussentjes vlak voor de Gouden Bal. Achter ons was een hek waarachter het propvol met Indiërs stond die telkens gepassioneerd “AmmaBhagavan Yeh Yeh”riepen.

De Dasa’s verzochten regelmatig vriendelijk doch dringend aan de menigte om de Tempel te verlaten, maar in al hun passie had dit geen resultaat. Ze zouden ’s avonds nog eens buiten op het grasveld Darshan krijgen, ook dit had niet het gewenste effect.

Uiteindelijk werd door de Dasa’s ook de Gouden Bal weggedragen.

(de Gouden Bal heeft het formaat van een voetbal die op een gouden lotus licht en deze rust op een mooi rond gouden voetstuk. Bij het weg dragen zagen we dat de lotus en het voetstuk uit verschillende elementen bestaat en vrij zwaar moet zijn, daar er verschillende Dasa’s aan te pas moesten komen).

Uiteindelijk werden ook wij weggeroepen om weer in het wachtkamertje plaats te nemen. Circa vijftien minuten later werden we toch weer naar boven gebracht maar we zagen meteen dat de situatie zich niet veranderd had.

Na ongeveer een klein uurtje werden we weer naar beneden geleid. Hier stond Anandagiri bij de deur van een van de kamertjes en leidde ons naar binnen waar tot onze verbazing Bhagavan in meditatie zat. Mijn hart sprong op van vreugde en blijdschap. We hebben toen zo’n tien minuten samen met Hem in stilte gezeten.

Nadien werden we via de trappen naar beneden geleid en kwamen we weer in de ontvangsthal. Hier konden we nog net een klein hapje eten bemachtigen (heel erg lekker!!!) John, een van de gastenbegeleiders, kwam naar ons toe en lichtelijk in paniek zei hij dat het hele event gecancelled was en we zo snel mogelijk naar buiten moesten omdat ze de onverwachte grote opkomst niet meer konden hanteren. Ikzelf bleef er vrij rustig onder en vertrouwde volledig dat alles goed zou gaan. Waarschijnlijk was John erg moe want hij had die dag nog niet gegeten. Achteraf hoorden we dat zijn bezorgdheid niet ongegrond was.

Met een familie uit Zuid Afrika konden we per taxi het Tempelterrein verlaten en reden vervolgens naar GC2 waar rond zes uur het concert met Deva Premal, Noël en anderen zou beginnen.

Zover je kijken kon stond de weg vol met bussen, taxi’s enzovoort.

Gelukkig konden we nog redelijk goed terugrijden en arriveerden we rond zessen op de campus.

Het was fijn om te zien dat desondanks het feit de mensen nog niet naar de Tempel hadden kunnen gaan, ze toch blij waren. Dasaji Pragyanand sprak de mensen toe en vertelde dat het hele evenement afgelast was maar dat AmmaBhagavan ’s anderendaags naar GC2 zouden komen om daar Darshan te geven.

Het concert was geweldig mooi en iedereen genoot in volle teugen. Na afloop zijn we met de mensen uit Zuid-Afrika teruggereden naar Chennai omdat we onze eigen chauffeur niet konden bereiken.

De volgende dag zijn we ‘s middags weer naar GC2 gereden maar vernamen daar dat de Darshan met AmmaBhagavan in Nemam zou plaatsvinden. De mensen die deze nacht al naar huis zouden vliegen werden die avond nog naar Nemam gebracht. De rest zou ’s anderendaags aan de beurt zijn.

Dus zijn we de dag erna naar Nemam gereden en hadden daar beurtelings met groepjes van ca. 100 mensen Darshan.

Hieronder wil ik wat meer details over de Darshan geven:

Toen alle mensen binnenwaren en in stilte, begonnen de vrouwelijke Dasa’s te reciteren. Daarna openden ze het gordijn waar we AmmaBhagavan in diepe meditatie zagen zitten.

Bhagavan opende zijn ogen en zegende ons met zijn opgeheven handen om vervolgens weer zijn ogen te sluiten. Na enkele minuten kondigden de Dasa’s aan dat het prayertime was.

Ik kon nauwelijks bidden, alleen maar voelen en ervaren en het was goed zo. Even later opende Amma haar ogen en met een stralende glimlach die schitterde als de zon gooide ze ons met beide handen kushandjes toe. Er ging een golf van blijdschap door de mensen en sommigen vroegen nog eens om Bhagavan. Op een gegeven moment keek Amma heel liefdevol naar Bhagavan en tikte hem op zijn knie om aan onze wensen gehoor te geven. En Bhagavan gaf ons nog eens zijn zegeningen.

Ik had het gevoel dat Hij heel diep in meditatie zat en er veel met ons gebeurde.

Tijdens deze Darshan, terwijl ik met gesloten ogen zat en mijn hart verbond met Hun hart, znam ik boven mijn hoofd een langwerpige driehoek waar, waarin bovenin de Gouden Bal. Ik nam de gouden kleur niet waar maar ik wist dat het de Gouden Bal was. Het leek alsof er een soort van dunne sluier voor hing, maar ik kon het duidelijk waarnemen. De driehoek was gericht op mijn kruinchakra en ik voelde de Bal daar ook binnenkomen en via de andere chakra’s naar beneden zakken totdat Hij ergens ter hoogte van mijn buik verdween. De energie was heel delicaat, iets wat je voelt bij een pas geboren baby en met een gevoel van “mag ik binnenkomen?”. Sindsdien voel ik me zo dankbaar voor alles, ik sprankel van energie en er zijn steeds meer ‘toevalligheden’ die me nog dankbaarder maken.

Ik moet hier nog aan toevoegen dat ik pas vrij recent besloten had om naar de Tempel opening te gaan en sinds dat besluit alles op rolletjes liep, ook het geld voor mijn ticket enz. werd op een bijzondere manier ingevuld. Ik had geen enkele verwachting hoe het zou zijn. Ik was geheel blanco, alleen de gedachten er bij te mogen zijn vond ik opwindend en spannend. Er was ook geen enkele gedachte aan de Gouden Bal. Wel had ik het gevoel dat deze inhuldiging van de Tempel een hele stap voorwaarts voor de mensheid zou betekenen.

Toen ik twee dagen later met de taxi richting luchthaven reed had ik weer een mooie toevalligheid.

De taxichauffeur had tot mijn verrassing een Sri Murti op zijn dashboard staan. Daarom besloot ik om naast hem te gaan zitten in plaats van achterin, om zijn verhaal te horen.

Het was een jongeman van 28 jaar en leefde nog thuis bij zijn moeder.

Hij zat helemaal te stralen en vertelde dat hij de eerste dag van de Tempelopening in alle vroegte in de Tempel was geweest en Darshan van AmmaBhagavan had gehad. Hij vertelde dat hij voorheen ook al elke morgen en avond voor de Sri Murti bad maar sinds hij in de Tempel was geweest, hij een enorme sterke band met AmmaBhagavan heeft. Samen hebben we de Moola Mantra gezongen en ik nog voor hem de Tvameva Mantra, want die kende hij nog niet.

Ook heb ik hem uitgelegd wat de drie Tempel niveaus voor een effect hebben en dat het onderste is voor het verwezenlijken van materiële verlangens. Plotseling begon hij te lachen en zei dat het dan al aan het werken was. Hij had de dag ervoor een tip van $100 gekregen die hij gelijk aan zijn moeder had gegeven, want aan het einde van de maand kon ze dat wel goed gebruiken. Deze jongeman is enorm geïnspireerd en aan iedereen die er maar enigszins oor naar heeft, vertelt hij over AmmaBhagavan en geeft hij kaartjes met de Moola Mantra.

Ik was erg vroeg op de luchthaven en had nog ruim drie uur voor vertrek. Dus besloot ik, nadat ik door de douane was, om eerst een kopje thee te drinken. Daar stonden een paar Japanners een beetje te hannesen met hun geld. Hierdoor kwam ik met ze aan de praat en uiteindelijk bleek dat ook zij naar de Tempelopening waren geweest. Toen ze hoorden dat ik wel binnen was geweest, moesten ze natuurlijk mijn verhaal van A tot Z horen. Ze waren dolblij en haalden er steeds meer reisgenoten bij. Uiteindelijk sommeerde iemand van het grondpersoneel ons om door te lopen. Het was de hoogste tijd voor security check en we moesten voort maken. Twee lieve Japanse dames konden er maar niet genoeg van krijgen en vroegen nog om een Blessing die ik met groot plezier gegeven heb. Het was zo mooi om te zien hoe ze blij en geïnspireerd naar huis gingen.

Ik ben AmmaBhagavan enorm dankbaar voor deze Genade, ervaringen en ontmoetingen

en dat ik deze vonk ook aan jullie allen mag doorgeven.

Alle eer en glorie aan AmmaBhagavan……….

Namasté Elisabeth (Els) Jeuken uit Maastricht.